بی ثباتی مسکن با کنترل ضعیف دیابت مرتبط است

25 سپتامبر 2020- بر اساس یک مطالعه ی مشاهداتی مقطعی بین عدم امنیت در مسکن و کنترل دیابت ارتباطی وجود دارد. این مطالعه با بررسی بیش از 25000 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 از کالیفرنیای شمالی، نشان داد که بین یک یا چند بار تغییر مسکن در سال و کنترل ضعیف قند خون ارتباطی وجود دارد. این مطالعه در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت(EASD) که امسال به صورت آنلاین برگزار شد، ارائه گردید.

رهبر این تحقیق، دکتر Tainayah Thomas از بخش تحقیقات Kaiser Permanente شمال کالیفرنیا گفت: یافته های ما نشان می دهد که عدم امنیت مسکن ممکن است یک عامل خطر برای کنترل ضعیف قند خون باشد. افراد دیابتی که ممکن است در پرداخت اجاره بها مشکل داشته باشند، به طور مکرر مجبور به نقل مکان هستند، یا باید در خانه ی نزدیکان خود اقامت کنند و یا مجبور هستند که اکثر درآمد خانوار خود را برای خرید یا اجاره ی مسکن صرف کنند، به همین دلیل التزام به دارو، و اولویت مدیریت دیابت آنها به خطر می افتد.

کنترل قند خون ضعیف می تواند به اندام های مختلف آسیب برساند و منجر به عوارض ناتوان کننده و تهدید کننده ی زندگی مانند بیماری های قلبی عروقی ، بیماری مزمن کلیوی و رتینوپاتی شود (شایع ترین علت نابینایی غیر قابل برگشت در بزرگسالان). در سال 2017 ، 727 میلیارد دلار در سراسر جهان برای درمان و جلوگیری از دیابت و عوارض مربوط به آن هزینه شد.

مطالعات قبلی در مورد جمعیت بی خانمان موانع منحصر به فردی را در کنترل قند خون از جمله مشکل در اولویت بندی مدیریت طولانی مدت دیابت نسبت به نیاز به سرپناه، نبود مکان های امن برای نگهداری دارو و فقدان یک روال همیشگی، مشخص کرده است. در سال 2017 ، بیش از 4.5 میلیون خانوار در ایالات متحده گزارش دادند که قادر به پرداخت کل یا بخشی از اجاره یا رهن خود نیستند. با این حال، تعداد کمی از تحقیقات به بررسی رابطه ی بین عدم امنیت مسکن و کنترل قند خون پرداخته اند.

برای ارائه شواهد بیشتر، محققان پرونده ی الکترونیکی سلامت 25614 بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2 (میانگین سنی 62 سال ؛ 50٪ زنان) را که اعضایسیستم بهداشتی بزرگ و یکپارچهی Kaiser Permanente  در شمال کالیفرنیا بودند، برای یک دوره ی یک ساله مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. بیماران 21٪ اسپانیایی تبار ، 22٪ سفیدپوست ، 23٪ آسیایی و 30٪ سیاه پوست بودند. در کل ، 1،569 نفر (6٪) از شرکت کنندگان حداقل یک تغییر آدرس در سال 2018 داشتند و به طور بالقوه در گروه افرادی با مسکن ناامن قرار می گرفتند.حتی پس از محاسبه ی عوامل بالقوه تأثیرگذار از جمله نژاد / قومیت ، جنسیت و سن ، این تجزیه و تحلیل نشان داد که حداقل یک تغییر آدرس با 14 درصد افزایش خطر نسبی قند خون کنترل نشده(HbA1c> 9)  و 6 درصد کاهش خطر قند خون به خوبی کنترل شده(HbA1c <8) ، در مقایسه با عدم تغییر آدرس همراه است.

علاوه بر این، یک یا چند تغییر آدرس با 44درصد احتمال مراجعه به بخش اورژانس و 8٪ کاهش احتمال تزریق واکسن آنفولانزا در مقایسه با عدم تغییر آدرس همراه بود.

دکتر توماس گفت: بی ثباتی در مسکن به طور بالقوه می تواند بر کنترل قند خون، افزایش استفاده از خدمات اورژانس و کاهش استفاده از خدمات پیشگیرانه در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ، تأثیر منفی بگذارد. شناسایی افرادی که با مسائل ناامنی در مسکن روبرو هستند و تأمین منابع کافی با هدف تضمین تداوم مراقبت و دسترسی به مراقبت های بهداشتی می تواند به کاهش خطر کنترل ضعیف دیابت کمک کند.

نویسندگان خاطرنشان کردند که اگرچه تعداد افراد شرکت کننده در مطالعه آنها زیاد بود، اما این مطالعه مشاهداتی بوده است، بنابراین نمی توان یک رابطه ی علت و معلولی مستقیم را از آن نتیجه گیری نمود. آنها اضافه کردند که تحقیقات آینده و تلاش های گسترده ی اجتماعی باید در مورد چگونگی کاهش تأثیرات احتمالی ناامنی مسکن در مدیریت بیماری های مزمن ادامه یابد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2020-09-housing-instability-linked-poor-diabetes.html